yalnizlik kadar sessizlik de yorucu, yormaliyim kendimi ders calismaliyim, kosmaliyim hic durmamacasina bir seylerle mesgul olmaliyim ki daha az yorulayim, daha az dusuneyim.
insanin hicbise hissetmedigi de olur muymus? oluyormus...
tesekkur ediorum sessizce ne diim..
gecti dunku gibi degilim, ya da alistim, istesem de zaten beni hicbi dert oldurmuor heralde, yalnizliga da alistim, beklemeye de beklememeye de.. kaybolup gitmek degil daha bi gorunur olasim var.
beklentisizim ancak, simdi bise olsa heralde heyecanlanmam. zira ogrendim ben bunu artik. son gunlerde cok da yorgunum. kimseyle gorusmek dahi istemiorum. ancak pek de mumkun olmuyor.. napalim... kendi hayatima yabancilasiyorum gunden gune.
ne ilginc,
kimseye karsi hicbise hissetmiorum, ne pismanlik, ne uzgunluk, ne sevgi, ne ask.. hepsi gitti sanirim.
uzun zaman once beni terk etti
ve
ben bunu yeni yeni fark ediyorum..