her sey basit bi matematikten ibaret diyorum son gunlerde: biseyi yaparken mutluysan, go for it. ama diilsen bi dur "amk neden bole yapiorum, derdim ne, yaptim da elime ne gecti?" falan de, aman ben matematikte hic basarili olamadim diyorsan walt disney metodunu dene, o ne diyorsan biraz arastir... neyse canim bak simdi, evet icine harfler yani insanlar girmeden her sey iyi gibi gorunuyor benim dusuncemde, ancak insanlar girdi mi turevler de giriyor integraller de (belki aslinda basit bir olasilik hesabiyla bi yere varirdik diyenler icin, sen bi dene bana haber ver olur mu canim?) yani cetrefilli kombinasyonlar gerceklesiyor. iste "ben o insana bunu desem ne olur", "ay yok ya o bunu derse?", ya da "bu insanla arkadas olarak cok iyiyiz, en iyisi biz bise demiyelim" falan gibi farkli yollara aciliyor kapilar.
ama basta ne demistik: iyiysen devam et, kotu hissediyorsan dur.
cok basit gorunuyor diil mi, o zaman harfleri siktir edebilir ve sadece kendi hislerimize donebiliriz, boylece gercekten dogru olani yapariz. "ay yok ben hislerime de guvenmiyorum" dersen, arkadas nasi insansin sen, ne yasadin, ne ictinden baslar ve cocukluguna inmek zorunda kaliriz bunu da bil.
bu arada her ne kadar inandigim dinin peygamberi thom yorke 2+2=5 demis olsa da beybiler, matematik asla yalan soylemez...
