hissizligimizden konusuyoruz karsilikli, nasil duraganlastigimizdan, boyle hicbisey fark etmeden yasadigimizdan, kendimize dondugumuzden...
"bense rol yapan bi halde herkesten uzak o kadar cok susuorum ki.... kimse inanmıyor sustuguma, ama susuorum istikrarlı bi sekilde
2 sekilde olur ya genelde anlatirsin herkse
durmadan susmak bilmeden
ama bu boleydı bole olurdu bole olsaydıı...
ama ole diil simdi susuorum...."
diyorum. cevap veriyor:
"normalde kendinle konuştugundan daha az konusucaksın
ama susmakta güzel
22 senedir yılmadan yaptıgım en nadide eylem "
kendisi dost dediklerimizden "you look so pale" -cok solgun gorunuyorsun- insani..
bi yerlerde bir seyler yanlis gidiyor hissi, bi eksiklik hissi, ne koyarsam yerine dolar bu bosluk sorulari... ama en cok da durmak... sonsuz bir kosudaymis gibi sadece durmak...
ve izlemek.
