çok bekledim. geçen yıl bu zamanları hatırlıyorum da, eski ilişkim yeni bitmiş, hayatımdan başka biri daha gitmiş, nasıl olduysa sanki herkes sana yer açmış.. önce önemsemedim, ama ben bilirim aşık olduğumda bi anda olur, çıldırırım bi manik hal gelir, sende de öyleydi.. kabullenmek istemedim. kendimi yalan yanlış anlattım. beni tanısan beni kırardın bilirdim.. öyle olur sandım.
gel zaman git zaman, tanıma helecanı, peşinden koşmak, acabalar, gel artık görüşelim'ler, 2 saat görüp 2 ay seninle ilgili konuşmalarım..
sonra bi 3 ay. görüşülemeyen 3 ay. ama benim hala inatla, ısrarla, umutla belki peşinden koşmam..
sonra tekrar görüşmeler, benim umudumun artması, artık yeter 1 buçuk yıla yaklaştı bi isim koyalım artık diye düşünmelerim, ne bileyim artık birbirimiz için herhangi birinden fazla olduğumuza inanmam..
sonuç mu? tüm bu süreçte senin eski kız arkadaşına aşık olduğunu anlamam, bi insan sosyal paylaşım sitesine niye durupdururken eski kız arkadaşıyla fotosunu ekler ki?.. seviyorsun hala, özlüyorsun işte.
neden sinirlendin diyor herkes? hakkım olmayarak kendimi kandırılmış hissettiğimden belki.. tüm o zamanlarda hala onu düşünüyor olduğunu anlamamdan.. kendime yenilmemden.
bunun son nokta olması canımı yakan..
fonda "seninle başım dertte" çalıyor, hiç dinlemem halbuki. oldukça anlamlı.
bu yazıyı hiç okuyamacağını bildiğimden sana yazdım.
