hayattaki en buyuk derdin de bu zaten...

e bu. napabilirim? evden cikarken saclarimin elektriklenmis olmasi ya da ertesi gun kahvaltida ne yenilecegi, ya da ne bileyim iste hoslanilan kisiyle bulusucakken rimelin yarisini surmemis olmak.. bu kadar basit, bu kadar siradan, bu kadar onemsiz ve bu kadar "kucuk" evet boyle. ne yapabilirim? cok sukur ki, komplike dertlerim tasalarim yok, ben boyle basit ve siradanim, onemsiz oldugumun en azindan koskoca dunyada bi toz parcasi oldugumun,-yani tabii ki onemliyim onemsiz o anlamda degil- farkindayim.. egolarimdan mumkun oldugunca uzak durmaya calisiorum, mumkun oldugunca susmaya-yani insanlari guldurmuceksem falan.. uzgunum, sizler gibi hayattaki her seyi sorun olarak algilamadigim icin. belki de ben de bi sorun vardir da ben boyle en onemli seyleri onemsiz goruorumdur? bilemiorum, acikcasi da cok da umrumda degil... eninde sonunda oluces bugun mertin dedigi gibi:"ozlem ablaa cok merak ediorum cennet nasi bi yer cehennem nasi bi yer biz ne tarafa gidices..." aynen, cok merak etmiorum ancak cok da onemsemiorum..umursamazlik deyin ne derseniz deyin...