sozluk yazarlarinin itirafları(m)

ruh hastası bir insan oldugumu gizliyorum bildigin. ancak sozluge itiraf edebiliyorum. bugun 5 yil onceki gunluklerimde "kisilik bolunmelerinden kurtulamiyorum, oluyorum, nefes alamiyorum deliriyorum" yazmisim mesela. itiraf neresinde mi? 5 yil icinde hicbir sey degismemis, ufak ufak arada olmus.ayrica ben yalan soylemeyi de seviyorum. normal gibi gorunup deli cevati oynamak en buyuk hobim. ancak insanlara tam tersi gosteriyorum. 26.01.2010

devamlı "bana bir şey olursa" diyorum, insanlar bana kötü bir şey yaptığında bana kötü bir şey olsun ve acı çeksinler diyorum, oysaki kendimi önemsemem.çoğunlukla mutlu olduğumu sanarak yaşıyorum, bazı sabahlar enkazın üstünde uyanıyorum bazen panayırda, doktora gitmeye cesaretim yok biliyorum, verdiği ilaçları birgün bir gün bir çocuk eve de gelmiş kimse yok tadında alıcam çünkü.son günlerde daha çok alkol düşünür oldum, o günlere geri dönemem biliyorum, ancak, olmuyor.çoğunlukla ellerim titriyor bu nedenle sigara tuttuğum elimi sabitlemeye çalışıyorum, o zamanda hep bi yerler yanıyor, bacağım gibi.git gide asosyolleşiyorum bilinçli yapıyorum bunu da, hiçkimse beni ilgilendirmiyor artık.belki yarın sabah tamamen farklı bi giri giricektim buraya bilemiyorum. nostradamus nasıl 2000 yıl sonrasını bilmiş, ben 5 dakika sonramı bilemiyorken, çok merak ediyorum..yenemediğim bi suçluluk duygum var, kimi nerde öldürdüm hiç hatırlamıyorum..belki en çok kendimi öldürdüm ondandır...insanların ufacık dertlerine gülüyorum içimden kıs kıs, şunlara bak ne önemsiz şeyler diyorum, dışsal şeyler. asıl önemli olan kendinle derdin, onu yaşamıyorsun ya şükretmelisin diyorum onlara bakarken...sikerm böle aşkın ızdırabını şeklinde bir yaşam tarzım var, bekliyorum devamlı birinden bir şeyleri; sonu nereye gider hiç bilmiyorum..aldığım eğitimler bilmemneler eğitmen olmayı düşünen bi insan olarak bana bile çok anlamsız geliyor çoğunlukla.hayatta 2 şeye inanıyorum bi pazarlama, 2 para. --04.06.2010

insanların hemen hemen hepsini yapmacık buluyorum, sanırım bunun nedeni benim insanlara son zamanlarda yapmacık davranmam.bi dönem samimi olduğum ya da şuan aramasını beklediğim kişileri arayıp "ya ne öküzmüşsün sen" demek istiyorum ancak onun yerine gayet yavşak davranıyorum.artık kimseyle konuşmuyorum, eskiden çevrem çok kalabalıktı şimdi yalnızım.eski sevgilime "bak senin o çok sevdiğin bıcır bıcır konuşan, neşeli, çevresi kalabalık, sevilen, deli dolu kız var ya, o öldü" demek istiyorum ki; vicdan azabı duysun. işin kötüsü o kız gerçekten öldü.çok şeyim varmış ama hiçbir şeyim yokmuş gibi hissediyorum, kimseye anlatamıyorum.iyiymiş gibi yapma rolümü kendi bildim bileli o kadar iyi oynadım ki, artık kimseye gerçek yüzümü göstermiyorum, biliyorum görürlerse acıtırlar.dün de yazmıştım ama olsun, insanlar bana artık çok sıradan geliyor, o kadar çok şey yaşayınca diğerlerinin yaşadıklarına "pehhh" diyesim geliyor, diyemedim mi yüzümde joker gülümsemesi pazarlamacı insan gibi oluyorum.belki de gerçekten sevilicek biri değilimdir diye düşündüğüm çok oluyor bugünlerde...hayatımı sakin sakin bi yerde yaşayarak geçirmek istiyorum, bunalıyorum artık her yerden herkesten.evet görüldüğü üzere çok karamsar bi insan oldum son günlerde...bazen my name's earl deki randy kadar aptal olduğumu düşünüyorum. ---05.06.2010

tecavüzden sonra "zevk aldın mı?" diye sormak nasıl abesle iştigalse gidişinin ardından aylar sonra arayıp "nasılsın, ne yapıyorsun?" diye sorman da o kadar abesti işte..uyuz bir itin kasığındaki pire kadar mutluyum..ve başını çöpe soktuğu için kıçı açıkta kalan bir kedi kadar tetikteyim. tut ki mutluyum..tut ki yıkıldım...sana ne..!!!