hissizligimizden konusuyoruz karsilikli, nasil duraganlastigimizdan, boyle hicbisey fark etmeden yasadigimizdan, kendimize dondugumuzden...
"bense rol yapan bi halde herkesten uzak o kadar cok susuorum ki.... kimse inanmıyor sustuguma, ama susuorum istikrarlı bi sekilde
2 sekilde olur ya genelde anlatirsin herkse
durmadan susmak bilmeden
ama bu boleydı bole olurdu bole olsaydıı...
ama ole diil simdi susuorum...."
diyorum. cevap veriyor:
"normalde kendinle konuştugundan daha az konusucaksın
ama susmakta güzel
22 senedir yılmadan yaptıgım en nadide eylem "
kendisi dost dediklerimizden "you look so pale" -cok solgun gorunuyorsun- insani..
bi yerlerde bir seyler yanlis gidiyor hissi, bi eksiklik hissi, ne koyarsam yerine dolar bu bosluk sorulari... ama en cok da durmak... sonsuz bir kosudaymis gibi sadece durmak...
ve izlemek.
No comments:
Post a Comment