ben sen haric herkesi dusunuyorum bugun. ama herkesi. her seyi. su zamanlar gecip geri donup baktigimizda neler olacak diye dusunuyorum.
dun bi arkadasla bulustum, o kadar sessiz ve sakin gorunumluydu ki. alip lunaparka goturme istegi hissettim, yine hiiiiiiiic susmadan konustum, bilirsin benim oldugum yerde kimse konusmaz. yoldan gecenleri seyrettik en cok. durduk oyle. hani oyle durursun ya. nedense bende sarilma istegi yaratti, belki depresif kedi oldugundan. malum depresif kedilere hic dayanamam ben.
simdiyse, oyle iste bosbos oturuyoruz, ben nefes almakta zorlaniyorum burda degil de ozgede olsaydim disari cikip icseydim diyorum.
umutu ariyorum su sira cok fazla. izmirde olmak, umutla sacmalamak istiyorum.
sen haric herkesi dusunuyorum bugunlerde. sen haric herkesle aram iyi. sen haric herkes yanimda.
dusunuyorum, bu ara verme sureci gecince ne hissedices? ben su an hic bisey hissetmiyorum da.. o zaman ne hissederim cok merak ediyorum...
inanilmaz sakin ve duraganim.
izliyorum yine.
sevmedigim bi sehirde, bulunmak zorunda oldugum aslinda beni seven insanlar arasinda, duruyorum oylece...

bi sen yoksun yanimda. sen haric herkes burda..


yesilim bugunlerde, hic olmadigim kadar yesil hem de... lacivertle yazdigima bakma, otorite degil huzundur lacivert benim icin...