yazcak o kadar cok sey var ki--istanbul gokan askim indus ankara alanya izmir karisiklik duzen karisik gariplik guzellik ama sonra hepsini uzunca bi ara yazmak lazim...--
simdi tek anlatmak istedigim hayatimdaki insan...
neden anlatmak istiorum neden hep ondan konusmak istiorum neden bu kdar zorluorum neden bu kadar seviorum neden onunla uyurken bu kadar huzurluyum her dedigini kabul ediorum hep en son sozu o soyluor... neden oluyor...
hic bilmiorum.
ben ki "insan kendine bile ait degilken baskasina nasi ait olur..." dien insan,
geciniz efenim evlilik de sevgili birine bagli olmak neymis dien
ayni zamanda da gayet de flirty bi karakter duruldum belki bundan..
sakinlestirdi beni belki bundan..
simdiyse duraganliga gelemeyen ben belki de bundan kavga cikariorum bilmeden ya da bilerek isteyerek farkinda olmadan..
kendime itirafim bu belki.

ya da bilemedigim bi sebeple yaziorum.


korkuorum ya da fazlasiyla korkuorum olmamali sevmemeliyim bu kadar yarin bigun o da "herseye ragmen" dicek, o da "en cok seni sevmistim ama.." dicek, "katlanamiorum sabrim yok.." dicek, bigun gelicek istemicek...

duvar orme sanati ogrenmeliyim diorum bencillik belki kendini korumak ama yikilan her adimda daha bir kaybolmak da var.

evet cok abartiorum di mi bunu da biliorum herseyi bilirim ben uygulayamam bunu da bilirim..
susmak belki de istegim gunlerce susmak..

biri bana ozlem konus tekrar lutfen diyene kadar susmak.. ama ben huzursuz bi ruhum bugun bole yarin tam tersiyim..

" dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir /her sözcük dilimin ucunda küfre dönüyor çünkü/ bir gök gürlese bari diyorum bir sağnak patlasa/ bitse bu sessizlik, bu kirli yapışkanlık bitse/ ama bir tufan az mı gelir yoksa /yine de yırtılan ve parçalanan birşeyler olmalı mutlaka /
hiç durmadan yırtılan ve parçalanan bir şeyler

içimde zaptedilmez bir kırma isteği/ dizginlerini koparan bir at sanki bu/ soluksoluğa kalıyorum her sonbahar/ ve sevgilim ne zaman hoşgörülü olsa /bir yolculuk düşüyor aklıma, gidiyorum


dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdir/ bir gök gürlese bari diyorum bir sağnak patlasa/ bitse bu kirli ve yapışkan sessizlik,/ hiç gitmesem oysa ne kadar sakin sokaklar/, kent ve bütün yeryüzü ipince bir su gibi sızıyorum gecenin tenha göğüne /sessizce çekip gidiyorum şimdi, sessiz ve kimliksiz belki yine gelirim, sesime ses veren olursa bir gün "
ama tek bildigim BORDERLINE olmaktan yoruldugum.. buna bi cozumum olsa keske..
ama garip
huzurlu ve huzursuz
evet ve hayir
ben karisik bi haldeyim...