evet ben ameliyat oldum.
hemde sol bilegimden. sag elimden daha cok kullandigim elimin bileginden. hemde hersey cok cabuk oldu, şen şakrak gülerken falan-tabii canım yanarken- aldilar kisti.
hersey neşeli bir şekilde doktorun yanina gidip "eaa bu bilegimdeki de cok cirkin duruyor ne ki bu ne ola?" şeklinde sormam ve doktorunda en neşeli haliyle: " yaaw bu cok buyumus biz bunu alalim" demesiyle başladi.
5 dakika sonra bir odada, doktorun yardimci beni ameliata hazirliordu. hazirlama isleminin en korkunc kismi su igne idi. normalde de igneden hic korkmayan, aglamayan bi insan olan ben, bu sefer aglamamak icin kendimi zor tuttum, zira; hizla ve ozgeden--hasta bakicim-- :) duydugum kadariyla dondurerek? vurmus igneyi. tabii direk damara vuramazdi, orda damar yok cunku.(ben gormedigime gore yoktur di mi:)
doktor geldi sonra, eheheh modunda bi sen sakrak, bi islem yapti-evet hala sakindim- guluorlar, konusuorlar falan bana "baslayalim mi?" dediginde baslamis bile doktorumuz, bir seyler aldilar hissettim-hissediyorum, ama bir yandan konusuyorum falan da bir yandan:) -as always-
canimin acisinin en cok arttigi nokta, doktorun: "burda bir parca var onu almazsak tekrar cikar ama" dedigi noktaydi, iste bu anda kafami kaldirip elime baktim, kanlar yarik seklinde bana bakiyordu, canim cok aciyinca doktora "kalsin gerek yok siz onu almayin cidden bak ya da bi igne daha vursaniz, benim aci esigim de cok dusuktur bikbikbik" konusuyorum, doktor bu sirada tamam bitti falan dedi, acinin zirveye ulastigi noktada konustugum icin yine aglamadim...:)
sonra kalktim hemen, dikilisini falan izledim merakla-- "estetik nerde? bu estetik olmucak galiba? olsun yara izlerini severim ben..." seklinde bu islemde bitti.
hastabakicim:) ozge ile hicbir sey olmamis gibi eve geldik, tabii ben sol elimi kullanmamayi beceremiorum.. ilaclari falan iciyorum ama, aciyor tabii.. olsun napalim..
ozge cok gurur duydugunu soyluyor, aglamadigim icin, sakince oturdugum icin...
anyway, tabii ki bende kendimle gurur duyuyorum:)
No comments:
Post a Comment