ben sevdigim adami ararim yanimda. yaninda kendimi guvende hissettigim, bi nevi huzur veren adami... kafamin ustunde yastik--evet ben yastiga kafami koymam yastigi kafamin ustune koyarim-- kitabi yere koymus okurken, aradiginda kitabin heyecaniyla sacmaladigimi hemen fark eden birini... karli buz gibi bi gecede kadikoye yururken elimi isitan adami... "adam" diye hitap edebilebilecegim adami...

ne kadar uzak gorunse de, ne kadar belki yok gibi olacak olsa da, bi telefonuyla tum gunu yuzumde sapsal bi gulumsemeyle gecirebilecek kadar beni mutlu edeni...

ben netim, bana net olmayi ogreten adami... net olmayanlari hayatimdan cikardigimi fark ettim, bana varmis yok olmus insanlari her ne kadar eskiden eglenceli olsa da yaslanior muyum anlamadim ancak uzak dursunlar... kafami karistiricaksan eger uzak dur yakinima bu mesafe bizi bozar..

konusmayan insandan korkarim ben, cok seyler gizler, ogrenmek zaman ister, sabirliyim ancak degicegini bilsem sabirliyimdir.. o nedenle beklentisizim de..

ama mutluyum ne bileyim stable olmak guzelmis.. yillari unstable gecirdikten sonra fark ettim.. yalnizlik da guzel, beklentisizlik de...

her sey iyidir oyleymis ogreniyorum..

hayat bize guzel:)