unstable

bazi insanlarin hayatlari-aslinda her insan gibi- an'lara baglidir, ufacik, got kadar, minicik, saniyelik hatta saliselik anlar. simdi bana hic olumdu, yasamdi, yok zamandi boktu pusurdu demeyin. benim bahsettigim, anlik degisimlere sahip olanlar. 5 dakika once gulmekten yerlere yatarken, koltuktan duserken; 5 dakka sonra aglamaktan ne yapacagini bilemez olanlar. "dakikasi dakikasina tutmayanlar" insanlarin sozlerinden etkilenen, hala dissal motivasyona icsel motivasyondan fazla inanci olanlar; ama asil manipulative bitchlerin kendisi olanlar. herseyi bir "cover" etme durumu olarak algilayanlar, aciga cikan herseyin kendisine zarar verecegini dusunup, harika-mukemmel-sonsuz mutlu,aman pek eglenceli gorunurken- aslinda icten ice paranoyalara suruklenenler. rica ediciim bana ozguvendi, egoduydu demeyin alakasi yok cunku.
bu insan kendini cover etmek zorunda, cunku gecmisinde cok kirilmis tamam cok mutlu olmus ama kirilmis da iste, neyi kabullenmiyorsun? bu insan kendini aciga cikarirsa, canini tekrar yakabilirler. bu insani daha da kirabilirler, her gun yaralarina bakmamak icin zorlarken bu insan tekrar kirilirsa ne olur, cani yanar.. her zamankinden cok yanar. dayanamaz sonra, tekrar ayni dongu baslar, tekrar dibe batar, tekrar cikmak icin zaman harcar.. tekrar hersey yinelenir. ama bu surecte kimse o ozenle kurulmus duvarlari yikarken o insana sormaz bile, gucun var mi, bak tekrar atlatabilecek misin bu sureci, biliyorum yasamamak icin herseyini verirsin al ama salak senaryodan sana bu cikti yine, ne bok yersen ye. -derken her sey cok kolay oysa.
evet, hersey cok kolay.

hastalık uykusu

en yakın çocukluk arkadaşlarının birinin "en sevdiğim uyku" türüdür bu. içersin ilacı, parasetamolu hissedersin işte, arada yasal uyuşturucu dersin ya onun gibi bir şeydir. bu uyku, diğer tüm uykulardan, diğer tüm duygulardan bağımsızdır. var ile yok arasındadır, yalnızlığın eksi sonsuza yakınsarken ki halidir. kafanda yapman gereken binlerce iş, düşünmen gereken onlarca soru varken bu uyku hayatla arana bir duvar örer ve ne varsa gerisinde bırakır yaşadıklarını. rüyalar görürsün, otobüslerden inip, otobüslere binen orhan pamuk gibi olursun bi anda; yeni hayatını bulduğunu düşünürsün. arada uyanırsın, fiziksel olarak o kadar güçsüz hissediyorsundur ki, nefes almak öyle zor ve acı vericidir ki "neden uyandım ben şimdi" der geri uykuya dönersin.
bu uyku, diğerlerinden bağımsızdır dedik ya öyledir; iyileştirir. kalp kırıklarına iyi gelir, mide ağrılarına iyi gelir, hiç durmadan akıp görmeni engelleyen gözlerine iyi gelir, unuttuğun ve hatırlamak istemediğin her şeye iyi gelir. sen bile şaşırırsın, sanki hasta olman mucizeymiş gibi gelir.
bilirsin bu uyku bitip normal hayata devam etmeye çalışırken çok şey yarım kalmış gibi gelecektir, çok sevdiğin rakamlar sana düşmanlarmış gibi bakacak, o güzel havalar bi anda tekrar soğuğa dönecektir.
bazen sırf, hastalık uykusunu uyumak için hasta olası gelir insanın; bazen de mecburdur yaşaması gerekir, hayatın pause tuşuna basması gerekir, yaşar..

http://www.youtube.com/watch?v=OtVjjZDDIAs

dile kolay 3 aydır yazmamısım nerdeyse. nerdeydim ben 3 aydır? en son mart 24u hatırlıyorum gerisi yok... kedisimiz scarface imizin ardından ankaraya gittim, tabii ki 7sinde ictik, yazsam her gun ayri bir senaryo her gun ayri bir film cikar(adamin birinin siz hic senaryo yazmayi dusundunuz mu demesi gibi) ama yazamamisim, yazmaya vaktim olmamis, ya da gectim yazmak icimden gelmemis.

neden acaba? artik kendimi anlatmak cok mu slklcl geliyor bana? –yazar burda sizofren oldugunu kabul edip icses gorunumlu 2.ruhuna soru yoneltiyor--

mart 24den sonrasi iste, is burda eglenceli gecti falan derken, gecen hafta istanbul, gayet eglenceliydi benim icin. hemen hemen herkesle gorustum sanirim, sadece bi gece sarhos oldum halbuki az icmistim demek ki buraya yazmamayi uygun gordugum maddeler mutsuz oldugumda beni cat diye etkileyebiliyor. not2self: artik eskisi gibi degilsin.

neyse, bence cok eglenceliydi hayatinda 2.kez sarhos olan biri icin. komik. ama nedenini biliyorum, oncesindeki kafa karisikligi, ne yapmam gerektigini bilmemek,arada kalmak ki –fucking feelings- en nefret ettigim olay.

heaa bu arada, sarcastic oldum ben gene kimse beni ciddiye almadi, pardon cok ciddiye aldilar sanirim 5 dakikada bir “saka yaptim lutfen ciddiye almayin” demek zorunda kaldim. neden mi? biliyorsun her zaman boyle bi insandim, hicbise degismedi, insanlar komik, insanlar hala tepkisel, insanlar hala kendini cooooook onemsiyor da ondan.egolari o kadar yuksek ki, kacasim geliyor. en iyisi de dalga gecmek-hayir ben dalga gecmem benjamin.

ben de onemsiyorum, evet bi kendini begenmislik, bi simariklik, aman ben ben ben her seyin iyisini bilirimcilik var suan ustumde her zamandan cok, ki simarik bi insanim herkes bilir.duzeltiyorum zira, feyza the great neler dedi neler bana... biraz,biraz mı!!?- karmam sicti da..note2self2: bi karma list cikar acilen.

neyse boyle ne diyorduk, ben guldum eglendim geldim. bu aradaki disaridaki imajimla icerideki imajimin farkli olmasi uzerine de sevgili zekamı kullanarak-duygusal olandan bahsediyoruz heralde- analiz yaptim, bilirsin bos islerin adamiyimdir ben blog. f. case ine baktim dedim ki,( o f. kisisine de neler yaptim anlatmiim karmam iice sicmasin blog ama denyoymus bosa asik olmusum anladim) bu adam bana hic inanmadi neden, hep dalga gectigimi dusundu. –ki biliyorsun hayatimda bi kere ciddi ciddi birini dinlicekken de adam tasak geciosun deyip gitmisti— neyse, iste galiba ben bu sekilde cover etmek zorunda gibi hissediyorum kendimi, umursamaz gorunerek; yalan aslinda bak asil yalan bu. bildigin hayvanlar gibi de umursuyorum, ama ya gosterirsem de yaralarimi gorurseler de, aman daha fazla acitirlarsa da? hos,

artik yaralarimla oynamiyorum, kanamiyorlar bile, nasil bir seydi eski zamanlar hatirlamiyorum.. su blogda adi gecen bi donem asik oldugum adamlardan biri-asik mi yalannnnnnnn- kendisi ile bulustuk dun sabah. ben ne yuzsuz bi insanim, sana karsi bir sey hissetmiyorum dedim. tabii ki benim de gozlerim doldu sonra, ama bi dakka o terk etmisti beni!-

neyse blog, neden yazdim bunlari hic bi fikrim yok, twitter a dewamli yaziyorum zaten, sozluge de. bitmek tukenmek bilmez bi kendini anlatma cabasi.

halbuki anlatcak cok sey var, oysaki ben mutlu anlarimda ne fotograf cekerim ne biseyler yazarim, hatta ben mutlu oldugumda ictigimi bile cok az hatirlarim..

blog taa 4 yil once yazmistim ya, (bkz: ozel hayatini desifre eden insan modeli)

aa blog bi de uzunca bi aradan sonra kendimi ciddi ciddi, dogru duzgun anlatmak istedigim birini gormus olabilirim. that’s all.