evet, cook sex and the city izlemekten carrie'ye bagladim ben dostlar, soru soruorum adeta ny da column yaziorum falan. sizofreni dostlarim kotu bisey...
neyse, bugun kendimce su soruya cevap ariorum, soru acik net: biz neden insanlari yargiliyoruz, deli miyiz, bunu yaparken amacimiz ne, fark ettigimiz an durdurabiliyor muyuz, ayrica ne sikime yargilioruz, biz cok mu iyiyiz?
evet, fark etmiyoruz-farkında olmuyoruz- yargiliyoruz. "ay ama o cocuk sana neler neler yapti sen onla hala konusuyorsun bikbikbik!!!!" derken yargiliyoruz, tabii burda amacimiz su: sevdiklerimize zarar gelsin istemiyoruz, incinsinler uzulsunler istemiyoruz... da bunu yapmaya ne hakkimiz var? arkadaslik bize bu yetkiyi vermez ki... arkadasim diyorsan onu her kosulda ama her kosulda(hamile kalabilir, her gun biriyle olabilir, dunyanin en kotu giysilerini giyebilir, dunyanin en ucuz filmlerini cok begenebilir, asla dinlemem dedigin muziklere bayilabilir falan...)onun yaninda olmaliyiz. niye? biz baskalari icin en iyiyi bilemeyiz de ondan, oyle bi luksumuz yok, istedigimiz gibi olsun demek incenmemesini istesek bile, bence en basit tanimiyla delilik.
insanlarin hur iradeleri var, evet her zaman birbirimizin yanindayiz, yeri geliyor akil veriyoruz birbirimize ama delirmenin de alemi yok bebegim. burada hemfikirsek, o zaman sosyal mesajimizi verelim: kimseye arkadasimiz olsun olmasin judgemental davranmayalim, o begenmedigimiz sevgilisine laf etmeyelim eger gormesi gerekiyorsa kendisi gorur zaten olumsuz yonlerini, giydikleri kiyafete bakip "how can u wear that?!!? u r out of ur mind?!!?" demeyelim, once bi kendimize bakalim falan.
bakin bu yazinin en dikkat ceken noktasi su aslinda: ben bi BASAK BURCU kadini olarak bunlari diyorsam, dunyadaki tek isi elestirmek olan ben diyorsam yani, sizler haydi haydi judgemental davranmaktan uzak kabilirsiniz canlarim. ok kib bye.
No comments:
Post a Comment